کلبه ی "عشق و هستی"

دهه عشق بر همگان عاشق خجسته باد

کامیار — 2012-02-12T15:04:23+01:00

14 فوریه تا 5 اسفند از ولنتاین تا سپندارمذگان بر تمامیه عاشقان خجسته باد

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

تو مرا فریاد کن ای همنفس

این منم آواره ی احساس تو

این فضا با بوی تو آغشته است

آسمانم پر شده از یاد تو

قول . . . . قول است

کامیار — 2012-01-03T04:41:35+01:00

قول . . . . قول است

بلندی های تو را، کوچ هایم نمی شوند

و در کنارهای رود زندگی

شستن کاسه عمرم به اندازه ی نفهمیدن های تو

بی ارزش است

به ادامه مطلب رجوع کنید

یلدا و یلداهایتان، زیبایی چشم هایتان و بلندای آسمانتان گل افشان باد

کامیار — 2011-12-20T10:41:28+01:00

یلدا تنها بهانه ای طولانیست از ازدهام چشم های انتظار به در، که شما را به بودن، به دیدن و لمس کردن با خویشتن تمنا دارند. یادمان نرود شاید فردایی نباشد و یا لحظه ای دیگر؛ پس چنان باشیم که سزاوار آخرین باشد و افسوس رخنه ای در آن نیابد.

یلدا و یلداهایتان، زیبایی چشم هایتان و بلندای آسمانتان گل افشان باد

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

سخنان بزرگان - دکتر مصدق و گاندی

کامیار — 2011-12-20T10:30:21+01:00

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

به امید آنروز که فرهنگ سالمی داشته باشیم و به خاطر آن به خویش ببالیم نه به خاطر تمدنی که غنی بودنش فرهنگش را به همراه نباشد.

نام روزهای هفته‌ی فرنگی از گاهنامه‌ی کهن ایرانی برگرفته شده است

کامیار — 2011-12-14T00:35:49+01:00

نام روزهای هفته‌ی فرنگی از گاهنامه‌ی کهن ایرانی برگرفته شده است

نام روزهای هفته در ایران کهن بدین گونه بوده است:

کیوان شید = شنبه

مهرشید = یکشنبه

مه شید = دوشنبه

بهرام شید = سه‌شنبه

تیرشید = چهارشنبه

هرمزشید = پنج‌شنبه

ناهیدشید یا آدینه = جمعه

اینک با بررسی ریشه‌های این واژگان به این بر‌آیند ساده می‌رسیم:

لطفاً به ادامه مطلب رجوع کنید.

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

شعری زیبا از استاد فریدون مشیری درباره زندگی و تکاپو برای زیستن و حس لذت بخش بودن

کامیار — 2011-11-22T11:50:44+01:00

شعری زیبا از استاد فریدون مشیری درباره زندگی و تکاپو برای زیستن و حس لذت بخش بودن

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

ما را تمام لذت هستی به جستجوست
در پشت چارچرخه ای فرسوده
کسی خطی نوشته بود:
" من گشته ام، نبود!
تو دیگر نگرد، نیست "
این آیه ملال در من هزار مرتبه تکرار گشت و گشت
چشمم برای این همه سرگشتگی گریست...
چون دوست در برابر خود می نشاندمش
تا عرصه بگوی و مگوی می کشاندمش
در جستجوی آبی حیات؟
در بیکران این ظلمات آیا؟
در آرزوی رحم؟ عدالت؟
دنبال عشق؟
دوست؟
ما نیز گشته ایم!
و آن شیخ نیز با چراغ همی گشت...
آیا تو نیز چون او " انسانت آرزوست؟ "
گر خسته ای بمان و گر خواستی بدان؛
ما را تمام لذت هستی به جستجوست
پویندگی تمامی معنای زندگیست
هرگز
" نگرد، نیست "
سزاوار مرد نیست!

فریدون مشیری

زندگی از دیدگاه دکتر شریعتی

کامیار — 2011-11-20T11:02:57+01:00

شریعتی در جایی مینوسد : نمیدانم آنان که سیگار نمیکشند چگونه فکر میکنند.

زندگی همچون یك خانه شلوغ و پراثاث و درهم و برهم است
و تو درآن غرق ...
این تابلو را به دیوار اتاق مى زنى ،
آن قالیچه را جلو پلكان مى اندازى،
راهرو را جارو مى كنى،
مبلها به هم ریخته است،
مهمان ها دارند مى رسند و هنوز لباس عوض نكرده اى،
در آشپزخانه واویلاست و هنوز هم كارهات مانده است .
یكی از مهمان ها كه الان مى آید نكته بین و بهانه گیر و حسود
و چهارچشمى همه چیز را مى پاید...
از این اتاق به آن اتاق سر مى كشى،
از حیاط به توى هال مى پرى،
از پله ها به طبقه بالا میروى، بر میگردى
پرده و قالى و سماور و گل و میوه و چاى و شربت و شیرینى و حسن
وحسین و مهین و شهین .......
غرقه درهمین كشمكش ها و گرفتاری ها و مشغولیات و خیالات
مى روى و مى آ یى و مى دوى و مى پرى
كه ناگهان سر پیچ پلكان جلوت یك آینه است ...

از آن رد مشو...!
لحظه اى همه چیز را رها كن ،
خودت را خلاص كن،
بایست و با خودت روبرو شو،
نگاهش كن
خوب نگاهش كن
او را مى شناسى ؟
دقیقا ور اندازش كن
كوشش كن درست بشنا سی اش،
درست بجایش آورى
فكر كن ببین این همان است كه مى خواستى باشى ؟
اگر نه
پس چه كسى و چه كارى فوری تر و مهم تر از اینكه
همه این مشغله هاى سرسام آور و پوچ و روزمره و تكرارى و زودگذر و
تقلیدى و بی دوام و بى قیمت
را از دست و دوشت بریزى و به او بپردازى،
او را درست كنى،
فرصت كم است
مگر عمر آدمى چند هزار سال است ؟!
چه زود هم مى گذرد
مثل صفحات كتابى كه باد ورق مى زند،
آنهم كتاب كوچكى كه پنجاه، شصت صفحه بیشتر ندارد...

دکتر علی شریعتی

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

به یاد تو ایران...

کامیار — 2011-11-15T13:46:15+01:00

به یاد تو ایران...

ای خاک گهرخیز

ای سرمه چشمان همه غمزدگانت

ای پهنه تاریخ

من با تو و نام تونفس می کشم از شوق

بایاد تو ایران

با یاد تو و آن همه فخری که ترا بود

با کوروش و دارا

با یاد سیاوش

با پنجه ی آرش

با یاد تو و رستم دستان

تهمینه عاشق

با یاد هزاران دل پر غصه مردان و زنانت

از جور و جفایی که تو بر دوش کشیدی

از گردش ایام چه دیدی و شنیدی

اسکندر و ویرانی و نیرنگ و تطاول

چنگیز که غرقابه خون بر سر هر کوچه به پا کرد

نا اهلی قاجار

بد مستی تاتار

افسوس و دریغ از غم نامردی ایام

ای مست دل آزرده خون ریخته در جام

هر گنج که در سینه پرمهر نهفتی

قومی به تطاول به جفا برد

از گردش ایام چه دیدی و شنیدی؟!

ای خاک ستمدیده مغرور

اکنون چه گذشته است که خاموشی نشستی؟

اکنون چه گذشته است که اغیار ترا حرمت

پیشین نگذارند؟

اکنون چه گذشته است که

هرناکس بی اصلی

بر دامن پاک تو زندچنگ

ایران من ای سینه ام از عشق تو صد چاک

ای آه جگرسوز تو سر برده به افلاک

امروز چه فخری به تو دارد

این قوم که روزی همه رویای کفی خاک ترا داشت

اکنون چه گذشته است ...

شاعر : فریدون فراهانی

با سپاس فراوان از دوست خوبم پریسا بابت شعر زیبای ارسالی ایشون

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

چند سخن زیبا فکر کنم از کوروش بزرگ باشد

کامیار — 2011-10-17T14:43:29+01:00

خدایا آنــگونه زنــده ام بــدار که نشــکند دلی از زنــده بودنم و آنــگونه بمیــران که کـسی به وجــد نیاید از نبــودنم

خداوندا ببخش آنچه که قبل از خودش، درکش را نصیبم کرده ای و بگیر آنچه که قابل درک برایم نیست

خداوندا بزرگترین آرزویم شاد بودن و شادی دادن به زندگی هست پس لبخنده مهربانت را همواره بارانم کن

خدایا دوست داشتنم را فزونی ده و آرزویم، که دوست داشتنی بودن است را واقعیت بخش

از تنهایی هایم ترسی ندارم، بیش تر، از مردمی می ترسم که برای ساختن خانه ی خود وطن و شرفشان را می فروشند و با افتخار قلبی از تعصبات و شعارها بر گردن می آویزند

خداوندا آرزو دارم اگر به جهنم بروم از دانایان گناه کار پر باشد تا از گناهکاران احمق

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

شعری دیگر از کامیار - - - ممنوع

کامیار — 2011-08-20T04:22:08+01:00

سوال دارم از تو

از تو خدا

سوالی به اندازه ی بزرگیت که بزرگ میشد در ذهن های کوچک ما

که میفشرد دستهایم را به خاطر خوردنه یک سلام صبحگاهی

و دوباره از من که نمیدانم

در واپسین دقایق این ازدحام سرخ

کدام جواب را برای خویش بپوشانم

ای تو

همبازی کابوس های شیرینم

که با تیپایی از خواب های خاکستری مرا

به انتهای کوچه ی تنهاییم بدرقه میکردی

شاید دور باشد این قلب های نزدیک ما؟؟!!!

من از دورهای نزدیک نمیترسم

از نزدیک های دور میترسم

که در توهم بودن هایم تو را یاری میکند

خدای خوب، خدای شیرین و گاهی هم شور

چقدر دوست داشتم بستنی های تو را از ته لیس باشم

و دیکته هایت را زیر چشمی دید بزنم

اما نشد و دوباره این معلم سخت پوستمان

همان معلم دینی را می گویم

با آن عینک ته استکانی لجن پوشش

که دست های ظریف ذهنه مرا دوباره با ترکه میبست

و یادمان میآورد که خدا

خداست و ما هیچ

آرزومند آرزوهایتان

کامیار (نکیسا)

عاشق شدن آسان است، اما ادامه آن هنر است

کامیار — 2011-08-02T13:51:56+01:00

دوست هرکه باشد، نسخه دوم خودت است

نمی توان جلوی پیری را گرفت، اما میتوان روح جوانی داشت

هر جا که باشی دوستانت دنیای توهستند

بالا رفتن سن حتمی است

اما اینکه روح تو پیر شود بستگی به خودت دارد

خنده کوتاهترین راه بین دوستان است

عمر سالهای گذشته نیست

سالهایی است که از آن زندگی کردی

عشق زندگی را نمی چرخاند

اما انگیزه ای است برای زندگی

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

واژه ی پدر سوخته از کجا آمده - - - (از سری ریشه یابی واژه های منحرفی اعراب به زبان پارسی)

کامیار — 2011-07-08T07:19:33+01:00

واژه "پدر سوخته" از کجا آمده است؟ !!!! ...

وقتی که در زمان یزدگرد عرب ها به ایران حمله کردند و ایران رو فتح کردند، مردم ایران رو که دارای دین زرتشت بودند و آتش پرست و کافر نامیدند و اونها رو مجبور کردند که به دین اسلام روی بیاورند. در این میان گروهی خودشان به دین اسلام گرویدند و گروهی هم از ترس مسلمان شدند، چون می دیدند که افرادی که مسلمان نشوند را می کشند. اعراب افرادی را که مسلمان نمی شدند، مردها و سرپرست خانواده را در آتش می سوزاندند تا دیگران یاغی گری نکنند، و زنان آنها را به کنیزی و بچه ها را برای نوکری و کلفتی می بردند. این بچه ها بزرگ شدند و در خانه اعراب کار می کردند و خود اعراب هم بچه هائی هم سن اونها داشته اند، وقتی ازصاحب خانه می پرسیدند که این بچه تو است (کلفت و نوکرها)، می گفته: ”نه، این پدر سوخته است” یعنی بچه ما نیست، نوکر و کلفتی است که پدرش در جریان فتح ایران سوزانده شده است و به این نوکر و کلفت ها می گفته اند: “پدر سوخته.”

ز شیر شتر خوردن و سوسمار -- عرب را رسیده به جایی کار
که تاج کیانی کند آرزو -- توفو بر تو ای چرخ گردون توفو

فردوسی

آرزومند آرزوهایتان

کامیار

چند سخن زیبا از چارلی چاپلین

کامیار — 2011-07-05T15:40:06+01:00

آموخته ام که

با پول می شود خانه خرید ولی آشیانه نه،

رختخواب خرید ولی خواب نه،

ساعت خرید ولی زمان نه،

می توان مقام خرید

ولی احترام نه،

می توان کتاب خرید ولی دانش نه

، دارو خرید ولی سلامتی نه

، خانه خرید ولی زندگی نه و

بالاخره ، می توان

قلب

خرید، ولی عشق را نه.

آموخته ام ... که تنها کسی که مرا در زندگی شاد می کند کسی است که به من می گوید: تو مرا شاد کردی

آموخته ام ... که مهربان بودن، بسیار مهم تر از درست بودن است

آموخته ام ... که هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی، نه گفت

آموخته ام ... که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم

آموخته ام ... که مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد، همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه ای

با وی

به دور از جدی بودن باشیم

آموخته ام ... که گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می خواهد، فقط دستی است برای گرفتن دست او، و قلبی است برای فهمیدن وی

آموخته ام ... که راه رفتن کنار پدرم در یک شب تابستانی در کودکی، شگفت انگیزترین چیز در بزرگسالی است

آموخته ام ... که زندگی مثل یک دستمال لوله ای است، هر چه به انتهایش نزدیکتر می شویم سریعتر حرکت می کند

آموخته ام ... که پول شخصیت نمی خرد

آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگی را تماشایی می کند

آموخته ام ... که خداوند همه چیز را در یک روز نیافرید. پس چه چیز باعث شد که من بیندیشم می توانم همه چیز را در یک روز به

دست بیاورم

آموخته ام ... که چشم پوشی از حقایق، آنها را تغییر نمی دهد

آموخته ام ... که این عشق است که زخمها را شفا می دهد نه زمان

آموخته ام ... که وقتی با کسی روبرو می شویم انتظار لبخندی جدی از سوی ما را دارد

آموخته ام ... که هیچ کس در نظر ما کامل نیست تا زمانی که عاشق بشویم

آموخته ام ... که زندگی دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام ... که فرصتها هیچ گاه از بین نمی روند، بلکه شخص دیگری فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد

آموخته ام ... که آرزویم این است که قبل از مرگ مادرم یکبار به او بیشتر بگویم دوستش دارم

آموخته ام ... که لبخند ارزانترین راهی است که می شود با آن، نگاه را وسعت داد

چارلی چاپلین

آرزومند آرزوهایتان

کامیار