سنگ پای صحبتم را تو دزدیده ای

آری می دانم

لکه ی سرخی است این نگ بزرگ

جاده که عقل ندارد بفهمد

من کجای این دنیا گم شده ام

چشم داری نگاه کن

وای دوباره کامیون های نفهمی آمده اند

یک نگاه سنگین، دستی سلام و دروغی تازه

امروز صبح پای صبحانه غرور

زیر لایه های فهم خود مخزنی از نفهمی پیدا کرده ام

چقدر خوشحالم، چون نفهمیدن بهتر است

خر بودن که بدنیست، اینجا یعنی بزرگ

آن طرف را نگاه کن، خدا نشسته است.

و باز ترک های کنار جاده، که مرا به انتهایی این سکوت دعوت می کند.

خط ممتد وسط جاده شرمنده می شود.

اگر بفهمد با یک کامیون نفهمی آمده ام

این کجای دنیاست

تو کجای دل من؟؟؟؟ . . .

فهمیدن آری بهتر است

و باز سئوالی تکرار را  نفس می کشد

چگونه می شود این همه سکوت

نمی دونم چطور بگم، این اولین باری هست که توی کلبه ی درویشی عشق و هستی یادی از کسی می کنم که بعد از مردنش با اون آشنا شدم. اما باور کنین نتونستم بی خیال از کنار چشمهای پر انتظارش بگذرم. این دوست، نمی دونم دوست که نه این مرد، اسمش حسن بی کس هست. که امروز بعد از اینکه رفته بودیم سر خاک پدرم ناگهان به این منظره روبرو شدم. 28 سال داشت که ناگهان یک سکته قلبی پشت ماشین اون رو از این دنیا جدا کرد. لطف کنید به گل هایی که نامنزدش روی خاکش گذاشته دقت کنین به رنگشون به زیبایی عشقی که سرتاپای خاک بی روحی که روی اون رو گرفته و با این عشق جان گرفته. باور کنین عشق جان می ده باور کنین.

برای این چشم که انتظار یک فاتحه از طرف شما را دارد، دست یاری رسانید.

کامیار