---

نوع سخن : گزیده اشعار ناب، 
برچسب ها :

As The Sparrow

To give life you must take life,

and as our grief falls flat and hollow

upon the billion-blooded sea

I pass upon serious inward-breaking

Shoals rimmed

With white-legged, white-bellied rotting creatures

Lengthily dead and

Rioting against surrounding scenes

Dear child, I only did to you what the sparrow

Did to you; I am old when it is fashionable to be

young; I cry when it is fashionable to laugh.

I hated you when it would have taken less courage to love

هم چون یک مرغ ماهی خوار

 

برای این که زنده گی بدهی، باید زنده گی بگیری

و هنگامی که اندوه ما در پس میلیون ها

دریای خون، پوک و بی روح سقوط میکند،

من از کنار ماهیانی میگذرم که سخت از درون گسسته اند

و به ساحل می آیند

توسط موجودات فاسد سپید شکم و سپید پا

بسیاری مرده اند و

بسیاری غوغا میکنند بر صحنه های اطراف

فرزند عزیزم، من برای تو همان کار را کردم

که مرغ ماهی خوار کرد. من پیرم، آن هنگام که به تر است جوان باشم

گریه میکنم، آن هنگام که به تر است بخندم

از تو متنفر بودم، آن هنگام که شهامت کم تری لازم بود

برای عشق ورزیدن.

---

آرزومند آرزوهایتان

کامیار
 

نوع سخن : گزیده اشعار ناب، 
برچسب ها :

---

 

(لولای در)

 

تیر هوایی بی خطر!

تو آسمان را کشتی

 

روز به سختی

از زیر در

از سوراخ کلیدها به درون آمد

اگر دست من بود

به خورشید مرخصی می دادم

به شب اضافه کار!

سیگاری روشن می کردم

و با دود

از هواکش کافه بیرون می رفتم

مه می شدم در خیابان

که لااقل

این همه گم شدن را

اتفاقی کنم

 

برادرم!

چگونه پیدایت کنم؟

وقتی به یاد نمی آورم

چگونه گُمَت کرده ام

 

چقدر کلمات تنهایند

چقدر تاریکی آمده است

چقدر کلمات در تاریکی جا عوض می کنند

چقدر طبیعت لاغر شده است

. . . . . .

به چیزهایی در اتاق

که چیزهایی هم نیستند

خیره می شوم

و دل خوش می کنم

به جیرجیر پرنده ای

که در لولای در گرفتار است

 

گروس عبدالملکیان

---

به امید آزادی

نوع سخن : گزیده اشعار ناب، تفکر سبز، 
برچسب ها :

---

نوع سخن : گزیده اشعار ناب، 
برچسب ها :

---

من فکر می‌کنم

             هرگز نبوده قلب ِ من

            این‌گونه

گرم و سُرخ:
 

احساس می‌کنم
       در بدترین دقایق ِ این شام ِ مرگ‌زای
 
     چندین هزار چشمه‌ی ِ خورشید
در دل‌ام
 

می‌جوشد از یقین;
          احساس می‌کنم
                 در هر کنار و گوشه‌ی ِ این شوره‌زار ِ یاءس
 

چندین هزار جنگل ِ شاداب
ناگهان
می‌روید از زمین.

/////////////////////؟\\\\\\\\\\\\\\\\\\

 

آه ای یقین ِ گم‌شده، ای ماهی‌ی ِ گریز
در برکه‌های ِ آینه لغزیده توبه‌تو!
من آب‌گیر ِ صافی‌ام، اینک! به سِحر ِ عشق;
از برکه‌های ِ آینه راهی به من بجو!

 

 من فکر می‌کنم
                هرگز نبوده
                    این سان بزرگ و شاد:
 

احساس می‌کنم
 

در چشم ِ من
به آبشر ِ اشک ِ سُرخ‌گون
 

خورشید ِ بی‌غروب ِ سرودی کشد نفس;
احساس می‌کنم
 

در هر رگ‌ام
به هر تپش ِ قلب ِ من
کنون

 

بیدارباش ِ قافله‌ئی می‌زند جرس.
 

 

آمد شبی برهنه‌ام از در
چو روح ِ آب
 

در سینه‌اش دو ماهی و در دست‌اش آینه
گیسوی ِ خیس ِ او خزه‌بو، چون خزه به‌هم.
 

من بانگ برکشیدم از آستان ِ یاءس:
«ــ آه ای یقین ِ یافته، بازت نمی‌نهم!»

---

نوع سخن : گزیده اشعار ناب، 
برچسب ها :

---

پاراه

 

نه تو می پایی، و نه کوه. میوه این باغ: اندوه، اندوه

گو بتراود غم، تشنه سبویی تو. افتد گل، بویی تو

 

این پیچک شوق، آبش ده، سیرابش کن، آن کودک ترس

                                          قصه بخوان، خوابش کن

 

این لاله هوش، از سافه بچین پرپر شد، بشود. چشم خدا

                                                          تر شد، بشود.

و خدا از تو نه بالاتر. نی، تنهاتر، تنهاتر.

            بالاها، پستی ها یکسان بین، پیدا نه، پنهان بین.

  بالی نیست، آیت پروازی هست. کس نیست رشته

آوازی هست.

پژواکی: رویایی پر زد رفت. شلپویی: رازی بود، در زد

                                                               رفت.

اندیشه: گاهی بود، درآخور ما کردند. تنهایی: آبشخور ما کردند.

این آب روان، ماه ساده تریم. این سایه، افتاده تریم.

نه تو می پایی، و نه من، دیده تر بگشا. مرگ آمد، در بگشا.

---

سهراب سپهری

(به امید آن روز که عاشق باشم)

نوع سخن : گزیده اشعار ناب، 
برچسب ها :

گام زنان بر روی شن ها

                  كمر به ترك تو بستم.

پایم ، آنگاه كه فرو می رفت

              و بیرون می آمد در خاك رس تیره

 بر آن شدم تو را از خود بیرون كنم

توئی كه چون سنگی گران

 فرو می بریَم به زمین

گام به گام:

بودن بی تو را اندیشیدم

كندن ریشه های تو را

و رها كردنت در باد را.

 

آه عزیزم در آن لحظه

رویائی با بالهای هولناك

تو را در خود می گرفت

 

خود را می دیدی كه در مرداب فرو می روی،

مرا می خواندی و پاسخی نمی شنیدی،

تو فرو می رفتی ، بی تلاشی

بی جنبشی

تا اینكه مرداب تو را فرو پوشید.

 

آنگاه تصمیم من به رویای تو برخورد،

و از میان شكافی

كه قلب مرا از هم دریده بود

بیرون آمدیم هر دو

پاك ، برهنه، عاشق یكدیگر

بی رویایی، بی مردابی

رخشان و كامل،

با مُهری از آتش

(پابلو نرودا)

نوع سخن : گزیده اشعار ناب، 
برچسب ها :