قول . . . . قول است

بلندهایی تو را، کوچ هایم نمی شوند

و در کنارهای رود زندگی

شستن کاسه عمرم به اندازه ی نفهمیدن های تو

بی ارزش است

به ادامه مطلب رجوع کنید

زندگی همچون یك خانه شلوغ و پراثاث و درهم و برهم است
و تو درآن غرق ...
این تابلو را به دیوار اتاق مى زنى ،
آن قالیچه را جلو پلكان مى اندازى،
راهرو را جارو مى كنى،
مبلها به هم ریخته است،
مهمان ها دارند مى رسند و هنوز لباس عوض نكرده اى،
در آشپزخانه واویلاست و هنوز هم كارهات مانده است .
یكی از مهمان ها كه الان مى آید نكته بین و بهانه گیر و حسود
و چهارچشمى همه چیز را مى پاید...
از این اتاق به آن اتاق سر مى كشى،
از حیاط به توى هال مى پرى،
از پله ها به طبقه بالا میروى، بر میگردى
پرده و قالى و سماور و گل و میوه و چاى و شربت و شیرینى و حسن
وحسین و مهین و شهین .......
غرقه درهمین كشمكش ها و گرفتاری ها و مشغولیات و خیالات
مى روى و مى آ یى و مى دوى و مى پرى
كه ناگهان سر پیچ پلكان جلوت یك آینه است ...

از آن رد مشو...!
لحظه اى همه چیز را رها كن ،
خودت را خلاص كن،
بایست و با خودت روبرو شو،
نگاهش كن
خوب نگاهش كن
او را مى شناسى ؟
دقیقا ور اندازش كن
كوشش كن درست بشنا سی اش،
درست بجایش آورى
فكر كن ببین این همان است كه مى خواستى باشى ؟
اگر نه
پس چه كسى و چه كارى فوری تر و مهم تر از اینكه
همه این مشغله هاى سرسام آور و پوچ و روزمره و تكرارى و زودگذر و
تقلیدى و بی دوام و بى قیمت
را از دست و دوشت بریزى و به او بپردازى،
او را درست كنى،
فرصت كم است
مگر عمر آدمى چند هزار سال است ؟!
چه زود هم مى گذرد
مثل صفحات كتابى كه باد ورق مى زند،
آنهم كتاب كوچكى كه پنجاه، شصت صفحه بیشتر ندارد...

دکتر علی شریعتی

به یاد تو ایران...

ای خاک گهرخیز

ای سرمه چشمان همه غمزدگانت

ای پهنه تاریخ

من با تو و نام تونفس می کشم از شوق

بایاد تو ایران

با یاد تو و آن همه فخری که ترا بود

با کوروش و دارا

با یاد سیاوش

با پنجه ی آرش

با یاد تو و رستم دستان

تهمینه عاشق

با یاد هزاران دل پر غصه مردان و زنانت

از جور و جفایی که تو بر دوش کشیدی

از گردش ایام چه دیدی و شنیدی

اسکندر و ویرانی و نیرنگ و تطاول

چنگیز که غرقابه خون بر سر هر کوچه به پا کرد

نا اهلی قاجار

بد مستی تاتار

افسوس و دریغ از غم نامردی ایام

ای مست دل آزرده خون ریخته در جام

هر گنج که در سینه پرمهر نهفتی

قومی به تطاول به جفا برد

از گردش ایام چه دیدی و شنیدی؟!

ای خاک ستمدیده مغرور

اکنون چه گذشته است که خاموشی نشستی؟

اکنون چه گذشته است که اغیار ترا حرمت

پیشین نگذارند؟

اکنون چه گذشته است که

هرناکس بی اصلی

بر دامن پاک تو زندچنگ

ایران من ای سینه ام از عشق تو صد چاک

ای آه جگرسوز تو سر برده به افلاک

امروز چه فخری به تو دارد

این قوم که روزی همه رویای کفی خاک ترا داشت

اکنون چه گذشته است ...

 شاعر : فریدون فراهانی

با سپاس فراوان از دوست خوبم پریسا بابت شعر زیبای ارسالی ایشون